PIMPÉ NO RAINBOW WARRIOR

¡¡¡Ola!!! Téñovos que pedir perdón. Non pensaba que iades estar tan preocupados por min.
A cousa é que cando vos dixen que estaba nun veleiro no Mediterráneo non vos dixen toda a verdade.

Non estiven nun veleiro calquera. Estiven no Rainbow Warrior, un dos barcos de Greenpeace, a organización ecoloxista. Acompañeinos nas accións de protesta pola pesca desmesurada do Atún Vermello no Mediterráneo.

¿Sabedes que actualmente só queda un 15% da población orixinal desta especie? Ademáis de que se sobrepesca, tamén se capturan exemplares moi novos, o que impide que se reproduzan.
Gustoume moito colaborar con eles, pero non tiña maneira de comunicar con vós.
Logo fíxenme amigo dun grupo de aventureiros que tamén andan polo mar e me invitaron a seguir recorrendo mundo, entón decidín retrasar a miña volta.

¿Sabedes por onde pasei?

Por un porto galego que cando o vin non puiden deixar de cantar. Había nenas lavando no río e unha delas pareceume moi guapa. Pero non vou coller moza tan lonxe de Reboreda… Vouvos ir mandando cousas da miña viaxe para que non teñades que esperar ata que volva. Cada vez que pise terra mándovos novas polo blog ou polo correo. Dádelle unha aperta a Pancho e a bruxa e dicídelle que se non nos atopamos polo medio do mundo, xa nos veremos o ano que ven. Moitos bicos para vós.

ONDE ESTARÁ PIMPÉ?

Non sabemos nada del dende que comezou o curso. A última vez que se comunicou con nós foi a través dun correo para contarnos que estaba nun veleiro no mar Mediterráneo, e que este curso só se movera polo mundo a través da auga en todas as súas formas.
Se alguén o viu e pode darnos algunha pista de por onde anda, agradeceriamolo, porque na aula de música estamos esperando por él. E non estamos sós, tamén esperan por el os seus amigos Pancho e a Bruxa.

Moitas grazas!

PIMPÉ EN COLOMBIA

¿Lembrades a viaxe de Pimpé no verán pasado? Pois ben, cando rematou a visita a México, subiu nun avión e aterrou en BOGOTÁ, capital de COLOMBIA. Bogotá queda xusto no medio do país, pero como había unha gran feira de artesáns, Pimpé coñeceu a moitos indíxenas que ían vender alí a especialidade da súa tribu. Fíxose amigo de OLOWAILI, unha nena da tribu dos CUNA que levaba os MOLAS (tecidos bordados) a vender na capital.
Olowaili ensinoulle a Pimpé cantidade de lendas, cantigas, danzas, xogos e tamén a dicir algunhas cousas na súa lingua:

Ola!- Te guite

Estás ben?- Be nuedi

Ben- An nuedi

Grazas!- Nuegambi

Como te chamas?-Igi be nuga

Chámome...- An nuga...

Ata logo- Cuzar maloe

Agasallouno cunha GAITA MACHO, unha maraca, un sombreiro ZENÚ...Todo isto feito polos seus amigos artesáns de outras tribus. Pimpé transmitiunos a nós moitas das cantigas, historias, danzas, etc., etc.

PIMPÉ EN MÉXICO

Pimpé, na súa viaxe, tamén visitou un país de América do Norte: MÉXICO.
Alí fixo unha nova amiga: MIXCÓATL (serpe de nubes en Náhuatl). Cando se coñeceron, ela presentouse:

-ne notoka Mixcóatl (chámome Mixcóatl)
-¿ken tika? (como estás?)

Pimpé aprendeu a responderlle na súa lingua:

-kuali ¿iuan te? (ben, ¿e ti?)

O Náhuatl é unha das numerosas linguas indígenas de México. É falada por case dous millóns de persoas, e a ela debémoslle palabras como: CHOCOLATE, AGUACATE, CACAHUETE (ou cacahuate), CHAPAPOTE (orixinariamente CHAPOPOTE), GUACAMOLE, CANICA, TOMATE, CHICLE, PETACA, etc. etc.
Mixcóatl ensinoulle a Pimpé moitas cousas das tradicións mexicanas. En especial, contoulle todo o relativo ao “DÍA DE MUERTOS”. É unha festa que ocorre cando nós festexamos SAMAÍN. Nela se baila, toca, canta e bebe. Cóntanse lendas de calaveiras, bruxas e aparecidos, e fanse altares adornados con “PAPEL PICADO”. Nestes altares póñense fotos de defuntos e as comidas que lles gustaban cando estaban vivos. Tamén se fan doces con forma de calaveira; e como eles son irreverentes e toman a morte un pouco a broma, teñen personaxes como A CATRINA, que é unha “calaca” (esquelete) da alta sociedade, e que simboliza á propia morte.
Pois ben, Mixcóatl ensinoulle a Pimpé cancións, danzas e lendas do Dia de Mortos e tamén lle regalou un sombreiro de Mariachi e fotos das calacas máis famosas.

PIMPÉ NO BRASIL

Logo de despedirse de Kori Sisicha en BOLIVIA, Pimpé colleu un avión e aterrou en Río de Janeiro, BRASIL. Non puido ir por estrada, aínda que son países veciños, porque non é doado atravesar a SELVA AMAZÓNICA a pe.
En Brasil fálanse case 200 linguas diferentes, pero Pimpé tivo tanta sorte que cando Nuno o recibiu, entendeulle case todo.

-Eu me chamo Nuno –díxolle. -¿Cómo vai?
(eu mi shamu Nunu)

Fíxoo con tanto xeito e a ritmo de SAMBA, que Pimpé lle respondeu, tamén a ritmo de samba:

-Tudo bem, tudo bom.

(tudu beim, tudu bom)

Logo decatouse de que o que Nuno falaba era PORTUGUÉS, a lingua oficial de Brasil, que aínda que é un portugués algo diferente do de Portugal, ten unha orixe común co Galego. Nuno contoulle que en Brasil aínda se falaban as linguas indíxenas de antes da conquista de Portugal, mais o Italiano, Alemán, Portuñol (mestura de portugués e castelán que se fala no sur do Brasil)...
Pimpé aprendeu moitas cantigas de roda no Brasil, aprendeu a bailar Baiâo, Samba e Batucada. Aprendeu a tocar CAXIXÍ, CABAÇA, APITO, AGOGÓ, BERIMBAO e o SURDO (con ese).
E o seu amigo agasallouno coa roupa que leva posta, que se chama ABADÁ e que é a empregada para facer CAPOEIRA (arte marcial-danza, levado a Brasil polos escravos africáns). Tamén lle deu un BERIMBAO, instrumento imprescindible para acompañar a capoeira, xunto co ATABAQUE e o PANDEIRO.

PIMPÉ EN AMÉRICA

A aula de música tamén ten mascota: PIMPÉ.

Pimpé estivo de vacacións por América e o primeiro país que visitou foi Bolivia. Alí recibiuno un neno coya chamado Kori Sisicha (formiguiña de ouro) que foi quen lle ensinou a saudar en quechua, tamén lle ensinou cancións, xogos e agasallouno co poncho e gorro que Pimpé leva neste momento. Pimpé tróuxonos tamén algúns instrumentos...

E vós, xa averiguastes máis datos da cultura Coya, a lingua Quechua e o seu emblema?

Allinllaña (hasta mañana)